Ik begin er in te komen!

Dag lieve mensen van me!

Hier nog eens een berichtje!
Ik heb de afgelopen dagen al volop kunnen genieten van de Surinaamse sfeer. Het zijn echt heel vriendelijke mensen en willen je bij alles helpen. Aan het verkeer moet ik echt wennen, want wie dat me kent weet al dat ik niet zo een held ben in het verkeer. En hier 'redden' de andere me soms omdat ik anders te onoplettend zou rondlopen.

Ondertussen zijn we al bij de vreemdelingendienst, het districtscommissariaat (DC),... geweest. In het DC moesten we naar iemand die heel veel macht heeft in Suriname. Dat was echt wel knap om te zien. Hij was in een uniform, had ringen om zijn handen en verwelkomde ons hartelijk in Suriname. Hij gaf heel veel informatie over de cultuur in Suriname en voor de mooie kanten van het land, maar ook de gevaarlijke. Dat we ons bewust moeten dragen, zoals onze ouders ons hebben opgevoed. (Dus mama, dat komt in orde he!) Ik heb daar ook een foto getrokken van een leuze die daar hing in het gebouw. Dat maakt dus heel goed duidelijk over hoe Surinamers denken over hun andere landgenoten. "Niemand is te vertrouwen."

Gisteren zijn we naar White Beach gegaan en dat was werkelijk een paradijs! Een paradijs zoals in de boekjes. Als ik de fotos er eindelijk op kan zetten dan zie je het wel. Dan zie je zo van die hekken en palen die in het water staan. Dat dient om de piranhas en alle andere 'enge' dieren weg te houden. Dat was heel plezant! Geloof het of niet, maar hier in Suriname heeft het al elke dag geregend of zeker gebliksemd. Je ziet dan ook bijna nooit een volledig blauwe lucht, maar altijd met wolken. Maar dit vind ik absoluut niet erg se! Dat zorgt voor een heel klein beetje afkoeling. In oktober is het naar het schijnt de allerwarmste maand van het jaar! Dus wat zal dat dan niet zijn... Oke, ik ben even afgedwaald. In White Beach dus,heb ik met Lore en An in de gietende regen gezwomme! Echt zalig! Allemaal Surinamers en kleine kindjes om ons heen en dan maar donderen en bliksem. Het leek echt wel hagel!

Vandaag ben ik met Sofie een hele dag op 'stap' geweest. s'MOrgens vertrokken om een fiets te hure om naar onze stageplaats te fietsen. Maar dat was een heel gedoe. In Suriname wordt er helemaal niet veel gefiets, eigenlijk bijna zo goed als alleen de stagiares. Na een heel geregel uiteindelijk een fiets gekocht bij een oude man. Het leek wel op een 'Taliban'. Dan ons gewaagd in het drukke verkeer en naar huis gefiets. Hier is nergens een fietspad he en iedereen rijdt hoe hij wil en toetert, roept in het rond. Dus een helse rit! Kletsnat van het zweet, kwamen we aan.

Dan hadden we afgesproke met onze stageplaats, Lizette. Ik schat ze op 24 jaar, dus echt niet oud en zij komt van Nederland. Ze is drie jaar geleden voor het school naar Suriname gekomen en is daar bij het internaat Zaailand terechtgekomen. Het internaat kwam echt van een hele diepe 'put' en werd aan zijn lot overgelaten. Ontzettend verwaarloosd en niemand keek ernaar om. Lizette is met een project gestart en heeft het internaat nooit kunnen loslaten. Nu werkt ze nog steeds als vrijwilligsters daar. Echt een fantastische vrouw, zo jong en heel haar leven achtergelaten om zich daarvoor in te zetten. Ze verdient zelf echt niks. Zij wordt dus gedeeltelijk onze stagebegeleidster! Ze heeft ons gebracht naar het internaat en ik kreeg dat echt bibberende benen. Ze heeft op twee jaar tijd van bijna een 'kraakpand' al iets moois gemaakt. De buitenmuur is pas geschilderd, maar binnenin is het zo verwaarloosd. Echt schrijnend. De jongens slape met heel veel in 1 kamer, allemaal stapelbedden en matrassen die hun naam 'matras' niet meer waart zijn. Zo kapot en vuil. De toiletten waren werkelijk verschrikkelijk...

Ik kan eigenlijk nog uren over deze dag vertellen want die heeft zoveel teweeg gebracht, ik wou fotos trekken maar dat gaat natuurlijk niet. Maar ik zal een hele lang verslag zetten van de eerste dag, maandag!

Ik heb er zoveel zin in! Zo een gedreven mensen en wij mogen als allereerste stagiaires mee het internaat uit de put helpen. Lizette zei dat het nu een leuke sfeer moet zijn omdat er eindelijk mense zijn die hun energie hierin willen steken.

Ah, nog iets. De jongens betalen uiteraard inschrijvingsgeld, maar het strafste van de hele zaak is dat de overheid beslag neemt op dat geld. Dus de directrice: 'Mevrouw Sluisdom' kan daar niet aan. Zo verschrikkelijk! Dus er kan maar heel langzaam vooruitgang worden geboekt in het internaat. Sofie en ik zijn dus ongelofelijk blij met ons ingezameld geld. We gaan nog samen zien aan wat we het besteden. Maar er is zoveel werk, dat we het in de kleine dingen zullen moeten steken.


Zo dat was een hele boterham! Ik kon nog langer typen, maar das teveel informatie, niet?

Mi e sjie joe! (Tot ziens)

Kuske,
Emelie