Eerste stage dag!

Wat een dag was me dit!

Sofie en ik vetrokken s'morgens in de vroegte met volle moed aan onze stage! We hadden er super veel zin. Aangekomen na een half uurtje kwamen we heel bezweet aan. Er zaten medewerkers op een bankje en we stelden ons voor. Dan gingen we naar de computerlokaaltje waar Frank en Gea zaten. Dit zijn twee nederlandse vrijwilligers van ongeveer in de veerig denk ik. Het zijn zalig vriendelijke mensen en willen echt een bijdrage leveren aan het internaat, wat ook zeker en vast nodig is! De man is heel goed in informatica en samen met zijn vrouw leiden ze de medewerkers op. Zij hebben nog nooit achter een computer gezeten en zo kunnen ze de administratie wat beter in orde brengen. Het is gewoon een verrijking dat ze dit leren en dit zal veel betekenen in de toekomst voor het internaat. Eerst had Sofie en ik een gesprekje met hen en samen met de vrouw gaan we momenten organiseren waar we Nederlandse les kunnen geven aan de jongens.

Dan kwamen we mevrouw Sluisdom (directrice) die hadden we al hadden ontmoet. Een hele lieve vrouw die veel wil doen voor het internaat. We vroegen aan haar of we een introductiegesprek mochten hebben, maar ze kloeg van hoofdpijn en buikpijn. Dus zeiden we dat we het wel morgen zouden doen. Eigenlijk zei ze niet heel veel en we lieten haar papieren van onze school zien die we allemaal in orde moesten brengen samen met haar. Maar helaas wist mevrouw Sluisdom niet eens wat we daar kwamen doen. Ze dacht dat we al werkten en ik veronderstel ook dat ze ons aanzag als vrijwilligsters.

Het is wel heel dubbel allemaal. Mevrouw Sluisdom heeft niets van opleiding gehad en is nu directrice geworden. Ze heeft haar handen vol met vanalles te organiseren voor het internaat. Dus ik begrijp heel goed dat ze haar niet kan bezig houden met papieren.. Ze wil dit wel doen, maar je ziet duidelijk aan haar gelaatsuitdrukking dat ze echt niet weet wat ze eigenlijk moet doen. We proberen haar het wel uit te leggen, maar anderzijds is het voor haar nog een extra taak om zich te behouden over ons. Dus een duidelijk verschil hier met stages in Belgie. We werden er werkelijk in gegooid en zijn zelfstandig maar aan de slag gegaan.

De jongens hebben tot 2 oktober vakantie en komen dan langzaam binnengespijpeld in het internaat. Dus wij hebben ondertussen niet veel 'orthopedagogische taken'. We zijn dan maar begonnen met een bibliotheel op te knappen. Het is daar een hele grote rommel met allemaal oude en stoffige boeken. In dat kamertje was het bloedheet en abnormaal stoffig! Het pakte gewoon op onze adem en die geur is ingedrongen in de boeken. We hebben geprobeerd om de boeken in dozen te doen en af te stoffen. Dit was eigenlijk het enigste wat we vandaag hebben gedaan. Er is zoveel werk aan dat lokaaltje. We gaan samen met de twee vrijwilligers al die boeken invoeren in de computer en een medewerker opleiden zodat die de bibliotheek kan ophouden. Als dat klein bibliotheekje er is, zal dat voor de jongens ook heel wat betekenen. Een soort van waarde dat zij ook een bib hebben.
Deze dag was niet echt hetgene wat je verwacht van je eerste stagedag! Maar we moesten er wel mee lachen. We hebben ons echt nog wel goed geamuseerd!

We werden echt ineens in de Surinaamse cultuur gegooid en dat voel je wel! Hun tempo van werken is allemaal op het gemakske. Medewerkers die gewoon bijna de hele tijd onder een boompje zitten. We zijn er dan even bij gaan zitten en hebben paar woordjes Sranantongo geleerd. Ze praten op het internaat bijna allemaal alleen Sranan dus dat moetenwe serieus nog onder de knie krijgen. Maar echt wel tof om te leren! Ze vinden het ook zo leuk dat je geintreseerd bent in hun verhalen en dat we proberen Sranan te praten. Ze kregen echt de slappe lach van ons.

Dit was eigenlijke de eerste keer dat ik echt zo eens ben verschoten. Gewoon omdat je nu echt bewust wordt van hoe het leven daar aan toe gaat. Ik heb een aantal fotos getrokken. Stinkende wc-tjes, heel stoffig,... Er is al ontzettend veel gebeurd door Lizetten maar nog zoveel werk.

Na deze dag reden Sofie en ik terug naar huis. Plots begon het echt te gieten. De regen kwam als bakken uit de hemel. Dus we besloten om even te schuilen en nog eens wat Sranantongo te oefenen met de plaatselijke bevolking. Dat was echt wel plezant tot dat ze over onze borsten begonnen en toen zijn we maar weggefiets in de gietende regen. We reden achter elkaar en maar lachen en ons pas geleerde woordjes Sranan aan het roepen naar elkaar. Rwas dus echt wel heel veel sfeer op de fiets en ook zo zot da we zo inde gietende, gietende regen aan het fietsen waren. Toen reed ineens een brommer ons aan. De brommer wou ons voorbij steken en door de regen schoof hij uit en nam Sofie mee. Sofie vloog op de grond en ik erachter. Daar lagen we dan alledrie op de grond... We bibberde beide kei hard en kregen de slappe lach. Puur gewoon van het feit dat we niet wisten wat ons overkwam. Tot op onze onderbroek nat en kletsnat lagen we daar op het straat. De mensen keken naar ons en wij maar lachen van de pijn. Uiteindelijk is er wonderbaarlijk niks erg. De fiets is wat kapot en buiten blauwe plekken is alles oke!

Dus, wat een dag was me dat!!

Groetjes
Emelie