Bijna een maand weg!!

Dag lieve mensen!!
Ik heb jullie allemaal zo graag he!

Ik weet eigenlijk echt niet goed waarmee ik moet beginnen. Dus zal ik van alles wat doorheen vertellen! Hou u maar vast!

Ondertussen is onze lector (David) naar hier gevlogen! Hij kwam speciaal voor ons, om te zien hoe het lukt op de stages en voornamelijk om ook te zien hoe het met Sofie en mij lukt op onze stageplek! Omdat dit een nieuwe stageplek is! Dat is dus zeker een uitdaging voor ons. Toen David er was zijn we voor zijn vertrek allemaal samen gaan eten. Echt heel plezant en super goed gelachen! Wel echt zalig dat je dit kan met u lector en dat hij duidelijk begaan is met ons!

De afgelopen weken gingen we s'avonds eens frietjes eten (zalig!!) en toen hoorden we heel veel muziek. Met onze fietskes, zijn we naar het centrum van de stad gereden en daar was een gigantisch straatfestival bezig. Werkelijk zalig om te zien!! Wij waren de enige "bakra's" (blanken). Het was gewoon onvoorstelbaar om al die mensen te zien dansen! Zo mooi, die heupen vliegen en schommelen in het rond, dat het niet normaal is. Dat is pas dansen en ritme hebben! Ongelofelijk gewoon! Je word oprecht gelukkig als je al die vrolijke en swingende mensen ziet! Maar als je dan je ogen opent, zie je heel wat anders. Wat voor mij wel pijnlijk was om te zien, was dat ze een klein kindje van ongeveer drie jaar, parbobier liet drinken. Of dat je zwervende mensen ergens aan de kant ziet liggen of drugsverslaafden,... Dat is één van de verborgen gedeelte wat je ook ziet, tenslotte wel als je je ogen durft openen. En nu nog steeds, ben ik gefascineerd door alles wat ik hier waarneem. Mijn hersenen draaien wel honderd per uur.

De volgende dag na onze onverwachte ontmoeting met het straatfestival, hadden we al lang tickets besteld voor het grote reggae festival! Om 19u zouden de groepen beginnen te spelen en uiteraard waren de Belgische meisjes op tijd! Maar wat je hier werkelijk wel leert, is dat men met geen uren werkt. We kwamen daar aan en er was nog niemand te zien. Geen kat! Dus wij maar wachten en wachten... Tegen dat er echt veel volk binnenkwam, was het al 23u! Ondertussen waren er al kleine groepjes geweest, maar Morgan Heritage waar iedereen al zolang op wachtte, liet op zich wachten. Pas na 12u kwam hij! Toen was de zaal echt pikzwart van het volk! En dat was wel zalig om te zien. Alle mensen begonnen te roepen en zingen doorheen heel die gigantische zaal! Hij stelde zoveel voor, voor al die mensen! Het leek precies wel Martin Luther King, die voor de "zwarte" opkwam. Dat was wel prachtig om te zien! Maar toen deze groep begon, was iedereen ondertussen al super moe! En was de taxi al gebeld... Dat was wel jammer!

Maar ik had het zelf ook wel véél meer voor het straatfestival! Dat was "puur" natuur. Je zat daar écht in de Surinaamse bevolking en alle soorten mensen waar aanwezig omdat dit volledig gratis was. Echt een gevoel dat ik dus degelijk wel in Zuid-Amerika zit.

Verder zijn we op een woensdag ook naar een Suikerfeest gegaan. Dit is hier een officiële feestdag en dan moet er "niemand" werken. Het feest vond plaats op het onafhankelijkheidsplein en het is voor de moslims. Het staat voor de afsluiting van de vastenperiode. Dus wanneer de zon opkomt, mag men weer beginnen met eten. Wij wilden dit feest echt niet missen en waren om 5:30 opgestaan. Maar daar aangekomen. was er nog niks te zien! Er was NIEMAND! Ze waren wel al bezig met wat klaar te zetten, maar het was nog gene "vette". Dan zijn we even maar naar het water gaan kijken en toen zagen we de zon opkomen. Met dat de zon opkwam, begonnen de gezangen. Echt indrukwekkend!! De zonsopgang was nog maar net begonnen en de gebeden begonnen. Geleidelijk aan stroomde heel het plein vol. Vrouwen en mannen werden gescheiden. De vrouwen zaten achteraan en de mannen vooraan. Wat ik ook heel mooi vond om te zien, was hoe dat verschillende culturen naast elkaar kunnen leven. Bijvoorbeeld javanen, hindoestanen, bosnegers,... kwamen kijken. Culturen leven samen en men heeft respect voor elkaars geloof! Een man zei tegen me dat we mee moesten vieren met hen. Het is hun geloof en wij moeten daar allen respect voor tonen. Echt ontzettend mooi om te zien! Hier staat een kerk naast een moskee en daar maakt men zicht niet druk om. Zo moet het toch gewoon...

Deze zondag zijn we naar "Colacreek" gegaan. We reden met een busje naar daar over een hobbelige rode zandweg en heel die rit was ik zo aan het genieten. Ik was stil en nam alle indrukken in me op. Ik werd me bewust van de enorme klassenverschillen die er heersen, nam de hedendaagse cultuur in me op en snoof de groene lucht op. We reden langs huisjes of bijna beter gezegd hutten. Kinderen zag je onder houten afdaken zitten, ... Je zag pure armoede, maar ook tegelijkertijd samenhorigheid. Gezinnen die bijeen zitten en puur leven of misschien beter gezegd overleven. Jongetjes die aan het vissen waren in beekjes, kleine kraampjes… Na een rit van een uur richting het binnenland kwamen we aan op Colacreek. Ik had er totaal iets anders van verwacht. Ik dacht meer aan een meer of een rivier die de kleur had van cola. Eigenlijk kan je het je voorstellen als de Lilse Bergen bij ons. Het is een soort van gracht waar effectief het water de kleur heeft van cola. Dit is wel grappig om gewaar te worden. Als je in het water gaat, dan zit je in pikzwart water. Toen wij eraan kwamen, was er echt ontzettend veel volk. Gezinnen, vrienden, jongeren enzovoort liggen in hangmatten of staan in hutjes. Er hangt een hele gezellige sfeer in Colacreek. Hier kom je echt in contact met de Surinaamse bevolking. Jongeren en gezinnen trekken vooral in het weekend naar Colacreek. Ze nemen een enorme grote picknick mee, delen hun eten met iedereen en laten duidelijk aan heel de Colacreek merken welke muziek zij graag horen. Zo was er bij ons een jongerengroep die heel luid zijn muziek had opstaan. Dit had echt wel sfeer omdat het de hits waren van Suriname.

Voila! Dit was een klein deeltje van de ontspanningsmomenten in Suriname! Ik ga straks weer naar mijn stage tot 21u s’avonds! En ik denk dat het wel een leuke dag wordt want mevrouw Sluisdom is jarig! Het wordt hier nu niet zo speciaal gevierd, maar er zal wel lekker eten zijn. Want dagelijks eten Sofie en ik s’middags mee met de jongens aan tafel. En elke dag eten we rijst. Ik vind dit wel heel lekker, maar zoals vandaag hebben we eens afwisseling! We gaan bami en nasi eten. Dus dat is maar eens een keertje dat het internaat zich dat kan permitteren. En ik, die niet graag vis eet, eet hier ook bijna dagelijks een stukje vis. De jongens krijgen heel veel rijst en dan zo een mini stukje vis. Het ziet er soms echt wel niet uit, zo een kop van een vis op u bord met de ogen er nog in. Dus op dat vlak, verleg ik mijn grenzen dus wel! Ik ben wel blij dat wij op dat vlak midden in de Surinaamse bevolking zitten. Wij krijgen echt het eten van hier en klaargemaakt op Surinaamse wijze. Soms heel lekker en soms ook helemaal niet.

Op het internaat is het nog steeds mijn ding, alleen hadden Sofie en ik gisteren een offday! We waren al zo ver met de bibliotheek. Bijna alles stond al in de kasten en op alfabetische volgorde geschikt! Wij waren dus s’morgens zo tevreden van ons werk, totdat een jongen aankomt en zegt dat hij nog boeken heeft gevonden. Ergens in een verdoken hokje, stonden er nog honderden boeken!!!! Om zot van te worden! Allemaal dozen onder het stof, met enorm veel boeken in! Nog meer dan helemaal in het begin. Dus nu gaan we straks weer onze moed bijeen rapen en beginnen we weer van nul af aan… Want heel de bib staat weer vol onder de dozen en onder het stof!

Ah, wat ik zeker niet mag vergeten te vertellen, is dat wij een slang hebben gezien! Boven de deur van onze bibliotheek zat een gigantische slang!! Zo prachtig om te zien he! We hadden het eerst helemaal niet door, totdat mevrouw Sluidsdom begon de gillen. Alle jongens kwamen kijken wat er gaande was én zelfs de jongens waren bang! Een slang beschouwen ze als een duivel! Er is één slang, de tapijtslang, en die is wel heilig. Dus iedereen ging achteruit en heel het internaat stond op zijn kop. Zo graaf om dit mee te maken, want dit is nog nooit gebeurd op het internaat. Paar minuten later, stond de brandweer er al! Iedereen moest achteruit en met een stok hebben ze de kop vastgegrepen en in een zak gestoken. Ik heb er foto’s van maar niet zo een hele goede! Op een foto is de slang in het lang. Ze is dus het driedubbele van die foto, want het ging allemaal zo snel dat ik ze er niet op kreeg.


Allee, lieve mensen!
Hou je goed in het koude België en dan zal ik dat hier ook doen.
P.s: Zalig die reacties van jullie! Echt heel tof!


Kuske!
Emelie