Leef en laat leven!

Nu dat mijn stage is begonnen, vliegt de tijd hier echt wel snel!
Ondertussen is er al heel wat gebeurt en ben ik al twee weken verder! Maar het is zo moeilijk om het allemaal te vertellen omdat ik elke dag zoveel dingen zie!
Maar allee, hier een poging op zijn Emelies! Geniet ervan!

Het laatste bericht ging over mijn eerste stagedag! En nu zijn we al bijna twee weken verder. Over onze gigantische val had ik jullie al verteld. Sofie en ik hebben daar nog een week lang last van gehad. Elke dag hadden we voortdurend barstende hoofdpijn. Het kon goed zijn dat we een lichte hersenschudding hadden omdat we tenslotte ook op ons hoofd zijn gevallen. Toen we uiteindelijk besloten hadden om naar de dokter te gaan, hadden we er niet zoveel last meer van. Wat ons wel opvalt, is dat de internaatgirls (Sofie en ik dus) het snelste moe zijn. Dat is best wel lastig, want als we thuiskomen zijn we echt futloos. Maar aan de ene kant is het ook wel logisch omdat we elke dag drie kwartier moeten fietsen in de zon en dan werken in het stof!

Ik begin er nu echt wel in te komen op mijn stage! In het begin begonnen we om 9 u pas te werken, maar het is zo heet om te fietsen dat we nu opstaan om 6u s’morgens en dan is het nog donker. Een kwartiertje later komt de zon al op en dan voel je dat direct wel. Als ik s'morgens een douche neem, dan is dit het enige moment dat ik het koud heb! Das wel ook eens tof om mee te maken. Dus nu komen we minder bezweet aan op het werk. Onder de majaboom babbelen we dan even gezellig wat Sranantongo met de medewerkers. Ik begin dat echt wel super tof te vinden! Maar tis echt wel een moeilijk taaltje hoor!

Na, die twee weken dus is er al heel wat gebeurt op het internaat! Sofie en ik houden ons nog dagelijks bezig met de bibliotheek. We hebben al heel wat vorderingen gemaakt. Van een lokaal dat ondersteboven stond met boeken, fietsen, kasten, rommel,... hebben we nu helemaal opgeruimd!! De kakkerlakken, mieren en allerlei dieren kwamen wel tevoorschijn. De boeken hebben we nu allemaal uit de dozen gehaald en dan geprobeerd om een systeem te zoeken zodat we ze kunnen sorteren. Informatieve boeken bij elkaar en leesboeken. Maar je kunt je echt niet voorstellen wat voor boeken er allemaal tussen zitten! Vandaag waren we bezig met ze alfabetisch te ordenen! En dat is al een hele prestatie! Jaja, het begint stilaan op een bibliotheekje te trekken, met veel fantasie dan nog wel. Maar dat komt allemaal in orde!

Jullie weten het ook waarschijnlijk nog niet, maar er zijn al jongens op het internaat. Nu zijn er vijftig jongens, maar dit worden er nog veel meer! Want de school is nu pas begonnen. Voor de oudsten beginnen de lessen pas eind oktober en dan gaan we naar een aantal van 80 jongens. In het begin was het echt heel hard wennen aan alles wat er rondom mij gebeurde, maar nu kom ik meer en meer in het ritme.

Ik zal het dagritme vertellen, dan hebben jullie een beeld hoe het eraan toegaat. S’Morgens om 5u staan de jongens op en dan is het “corvee”, dus alle jongens krijgen een taak en die moeten ze uitvoeren. Zoals bijvoorbeeld mee helpen met het eten klaar te maken, harken, … Om 5:45 ontbijten ze. En om 6u gaan ze naar school. Rond de middag komen ze dan weer terug en krijgen ze om 13:30 een warme maaltijd. Sofie en ik hebben heel dit gebeuren mee gedaan! Dat was wel grappig. Ik moest het woord voeren en tegen de nieuwe jongens zeggen: “ Ga maar zitten en nu doen jullie het gebed”. En dan heel schattig om te zien, buigen de jongens hun hoofd naar beneden en bidden ze. Ze krijgen elke dag rijst want duurder eten kan het internaat niet betalen. Sofie en ik eten s’ middags mee. We vragen een klein beetje uit beleefdheid. Het is wel lekker hoor, maar sommige dingen zijn ook vies. Zoals vandaag een kop van een vis! En dan zitten wij daar als enige witten tussen de jongens aan de tafel. Das wel leuk, maar we moeten afstand bewaren en dat is ook moeilijk. Ze spreken ons aan met mevrouw en we moeten duidelijk laten blijken dat we ook wel streng zijn. Maar mij kennende, kan dat soms wel moeilijk zijn.

Wat heel hard opvalt is dat Surinaamse mensen spreken in gebiedende wijs. Dus dan zeggen ze bijvoorbeeld: schenk, zit, wees stil, volg,… In het begin denk je van omaai, oei die lijken zo kwaad of daar verschiet je wel van. Maar nu ben ik het al wel gewoon.

Er is ook iets heel speciaals gebeurd voor mij. De eerste dag toen er nieuwe jongens binnenkwamen, was er één jongetje bij dat vaak alleen stond. Ik heb aan mevrouw Sluisdom gevraagd of dat ik met hem mocht praten. Hij was binnengekomen in het internaat en is de kleinste van alle jongens, nog maar twaalf. Zijn meester is hem naar het internaat komen brengen en sindsdien heeft hij zijn familie ‘voorgoed’ verlaten. Vanaf het moment dat hij er is, heeft hij alleen nog maar geweend. Ik ben naast hem gaan zitten en heb hem naar de bibliotheek genomen. Zodat de jongens niet zagen dat hij weende. Hij verdoezelde zijn tranen en ik ben met hem beginnen praten, maar hij verstond bijna niks van wat ik zei. Ik heb hem duidelijk gemaakt dat hij bij mij altijd terecht kan. Toen ik even wegging, zag ik dat hij een boek vast nam uit de bibliotheek. Zalig om te zien omdat hij duidelijk geboeid was door boeken! Dus onze energie in de bibliotheek is zeker voor niks. Hij is de jongen die het verste weg woont en helemaal uit het verre en arme binnenland komt! Ze zijn met twaalf kinderen thuis en nu moet hij iedereen achterlaten om onderwijs te volgen. In de ‘hoop’ dat hij later zal werken voor zijn ouders… De leidsters hun aanpak was streng en kordaat. Hij moet nu volwassen worden en mag niet meer huilen. Hij is nu een echte man! Maar hij is nog zo een kind. Hij deed me erg hard aan mijn neefje (Lander) denken op de een of andere manier. Nu gaat het al beter met hem. Hij kijkt heel vaak naar mij en dat geeft hem wel een veilig gevoel denk ik. Ik zou hem zo naar huis kunnen nemen… Maar ik moet afstand houden, … wel moeilijk. Maar nu gaat het goed met hem!

Vandaag waren er vijftig jongens op het internaat. De school is begonnen en dat is duidelijk te merken. Overal op straat is het veel drukker! We hebben weeral eens een brommeraccident gezien… We werken vanaf nu s’avonds op het internaat. Dus ongeveer van 13u tot 21u. Op elke dinsdag en donderdag zullen we les geven van 16u tot 18u ongeveer. En vandaag was het onze eerste les! Het was echt super plezant!!! Ik heb er enorm veel voldoening uitgeput. Samen met de vrijwilligers hadden we een eerste les voorbereid, maar we hadden echt geen idee hoe we dit moesten aanpakken omdat we de jongens zelf nog niet hadden gezien. We wisten zelf niet of de jongens wel kwamen opdagen… En wonderbaarlijk kregen we de nieuwelingen mee en waren we met 19 jongens. De leeftijd varieert van 12 jaar tot 20 jaar en het is hun eerste keer dat ze op het internaat komen. Onze les hebben we gestart met het opstellen van duidelijke regels zoals alleen meer nederlands praten, luisteren naar elkaar,… Voor de jongens is dit ontzettend belangrijk want we zullen hen de komende maanden nog wel goed in de hand moeten houden. De les verliep werkelijk zalig! We deden eerst een rondje waar de jongens zich aan elkaar moesten voorstellen. Ze zijn juist nieuw van gisteren en kennen elkaar nog niet allemaal. Ze moesten wat vertellen over zichzelf, vanwaar ze komen, hoe groot hun familie is,… Een antwoord van een jongen was dat hij niet eens meer wist hoeveel broers en zussen hij had, want zijn vader had er overal wel wat. Zo zie je maar hoe groot de gezinnen hier zijn. Voor sommige jongens was dit een gemakkelijke opdracht en voor andere was dit heel moeilijk. De stap durven zetten om in het nederlands te praten en dan bij allemaal jongens waar de druk erg hoog is om stoer te zijn en geen fouten te maken. Er was één indiaanse jongen bij en alle anderen jongens kwamen van alle hoeken uit het verre binnenland. Na dit voorstelrondje was de sfeer al veel losser en deden we spelletjes. Zoals bijvoorbeeld uitbeelden. Een hele leuke oefening waar ze op een speelse manier leren om hun gedachten in hun moedertaal om te zetten naar het nederlands. De jongens moesten echt super hard lachen! Nadat de les afgelopen was, vroegen we wat de jongens ervan vonden. Hun reacties waren: “Heel leuk mevrouw!” Dat deed zoveel bij mij. Jongens zien die zo dankbaar kunnen zijn met kleine dingen en nog echt kunnen genieten van een simpel spel. Zelfs de oudsten die er waren, deden heel actief mee. Dan hebben we nog een spel gedaan met een bal en mocht iedereen weer naar buiten. Dat was echt prachtig om te zien omdat iedereen zijn eigen weg gaat, s’ avonds vol enthousiasme voetballen,… Dan rond 19u ging de bel weer en gaat iedereen naar binnen om te eten. Jongens krijgen één broodje met een streep choco erop (echt heel weinig) en een tas thee met veel suiker in en melk. Sofie en ik genieten zelf van dat droog broodje! Hier ben je zo snel tevreden met kleine dingen he. Na deze dag voel ik echt al dat ik die jongens, het internaat ga missen… Mevrouw Sluisdom noemt ons haar kinderen en zij is onze moeder. Vanavond zei ze dat we ons bord flink moesten leeg eten. Het is wel grappig hoor! Ja, een zalige dag was me dat!


Oke! Dit was het dan!
De helft van uitstapjes, activiteiten, straatfestivals staan er niet in! Maar dat is voor een volgende keer! Anders wordt het misschien saai! Ik had het nu allemaal even opgestapeld!

Allee, zalige mensen!
Een uitspraak van een man in Suriname is: “Leef en laat leven”

Geniet en geeft om elkaar!

Veel liefs!!
Emelie